Zortal paradise


#1

Φέτος το καλοκαίρι έχω ένα βοηθό που ακούει Καζαντζίδη και 80’s disco. Αλήθεια. Κυριακή βράδυ, έχω γυρίσει από την εκδήλωση του φροντιστηρίου των Αγγλικών που πάει η μεγάλη μου κόρη, 8 χρονών. Έχουμε πάρει μπαλόνι, καλαμπόκι ζεστό με πολύ αλάτι και πάμε για σπίτι, πυτζαμάκια, νάνι κτλ κτλ. Κουμπώνω το φλασάκι στο pc με τη δεύτερη φυσικά και γράφω μια συλλογή του στυλ compilation 80’s γιατί εγώ Καζαντζίδη στο αυτοκίνητο δεν αντέχω όλη τη μέρα.

Μπαίνω internet να περάσει η ώρα, βάζω κι ένα λευκό ημίγλυκο από το περίπτερο στη Σάμου και αράζω να προετοιμαστώ για το σαφάρι της Δευτέρας. Τα παιδιά κοιμήθηκαν. Μισή ώρα μετά, πατάω το κουμπάκι χαμηλά στον πύργο και κλείνω το internet. Ντύνομαι κατεβαίνω και φυσικά κουμπώνω πάλι με τη δεύτερη το φλασάκι στο αυτοκίνητο. Πρώτο τραγούδι στο random το I need love, LL Cool J του 1984. Σταματάω στο πρώτο stop, κάνω δεξιά, σβήνω τα φώτα, κλαίω.

Ξεκινάω πάλι, πρέπει να πιώ κάτι. Καμίνια, V- Cello bar, είχαμε κάνει τα πρώτα γενέθλια του Zortal εκεί, θυμάσαι ιστοκάστορα? Είχες κατέβει από πάνω κάτω για να γνωριστούμε, έχω ακόμα την κάρτα σου που είχες γράψει πίσω το align γιατί έβαζα τις εικόνες όπου νάναι στα άρθρα και τις διόρθωνες, ήταν σε xoops βλέπεις κι έπρεπε να ξέρουμε τα στοιχειώδη…

Κατέβηκες κι άλλες φορές, προσωπικά θυμάμαι που ήρθαμε σε μία τρελλή εποχή να σας βρούμε με τη Μαρία στο Λιτόχωρο Χριστούγεννα και κάτσαμε 2-3 μέρες παρέα. Δεν ήξερα ότι δεν θα σε ξαναέβλεπα από τότε, τα λέγαμε από το messenger που και που, δύο κόρες εγώ, δύο εσύ, κάναμε πλάκα, ανέβηκα τρεις φορές Θεσσαλονίκη αλλά δεν έτυχε να βρεθούμε. Μας φάγαν οι δουλειές, δεν το ήξερα τότε.

Τρία άτομα στο V-Cello μετά από τόσα χρόνια και σε θυμόντουσαν κι οι τρεις ξέρεις, έμεινες αξέχαστος σε αυτούς όπως θα μείνεις και σε μας και στην off line ζωή. Ειρωνία, μπαίνω και παίζει το Midnight Summer Dream. Woke up in a good day and the sun is wonderful…κι ας έβρεξε σήμερα στα καλά καθούμενα, δεν το κατάλαβα τότε…

Ήδη έχω γράψει αρκετά, είναι ο δικός μου τρόπος να θρηνήσω, Κωστή align καλά εκεί πάνω, βρες και τους υπόλοιπους, να προσέχεις τη Μαρία και τα παιδιά…


#2