Zortal paradise


#1

Φέτος το καλοκαίρι έχω ένα βοηθό που ακούει Καζαντζίδη και 80’s disco. Αλήθεια. Κυριακή βράδυ, έχω γυρίσει από την εκδήλωση του φροντιστηρίου των Αγγλικών που πάει η μεγάλη μου κόρη, 8 χρονών. Έχουμε πάρει μπαλόνι, καλαμπόκι ζεστό με πολύ αλάτι και πάμε για σπίτι, πυτζαμάκια, νάνι κτλ κτλ. Κουμπώνω το φλασάκι στο pc με τη δεύτερη φυσικά και γράφω μια συλλογή του στυλ compilation 80’s γιατί εγώ Καζαντζίδη στο αυτοκίνητο δεν αντέχω όλη τη μέρα.

Μπαίνω internet να περάσει η ώρα, βάζω κι ένα λευκό ημίγλυκο από το περίπτερο στη Σάμου και αράζω να προετοιμαστώ για το σαφάρι της Δευτέρας. Τα παιδιά κοιμήθηκαν. Μισή ώρα μετά, πατάω το κουμπάκι χαμηλά στον πύργο και κλείνω το internet. Ντύνομαι κατεβαίνω και φυσικά κουμπώνω πάλι με τη δεύτερη το φλασάκι στο αυτοκίνητο. Πρώτο τραγούδι στο random το I need love, LL Cool J του 1984. Σταματάω στο πρώτο stop, κάνω δεξιά, σβήνω τα φώτα, κλαίω.

Ξεκινάω πάλι, πρέπει να πιώ κάτι. Καμίνια, V- Cello bar, είχαμε κάνει τα πρώτα γενέθλια του Zortal εκεί, θυμάσαι ιστοκάστορα? Είχες κατέβει από πάνω κάτω για να γνωριστούμε, έχω ακόμα την κάρτα σου που είχες γράψει πίσω το align γιατί έβαζα τις εικόνες όπου νάναι στα άρθρα και τις διόρθωνες, ήταν σε xoops βλέπεις κι έπρεπε να ξέρουμε τα στοιχειώδη…

Κατέβηκες κι άλλες φορές, προσωπικά θυμάμαι που ήρθαμε σε μία τρελλή εποχή να σας βρούμε με τη Μαρία στο Λιτόχωρο Χριστούγεννα και κάτσαμε 2-3 μέρες παρέα. Δεν ήξερα ότι δεν θα σε ξαναέβλεπα από τότε, τα λέγαμε από το messenger που και που, δύο κόρες εγώ, δύο εσύ, κάναμε πλάκα, ανέβηκα τρεις φορές Θεσσαλονίκη αλλά δεν έτυχε να βρεθούμε. Μας φάγαν οι δουλειές, δεν το ήξερα τότε.

Τρία άτομα στο V-Cello μετά από τόσα χρόνια και σε θυμόντουσαν κι οι τρεις ξέρεις, έμεινες αξέχαστος σε αυτούς όπως θα μείνεις και σε μας και στην off line ζωή. Ειρωνία, μπαίνω και παίζει το Midnight Summer Dream. Woke up in a good day and the sun is wonderful…κι ας έβρεξε σήμερα στα καλά καθούμενα, δεν το κατάλαβα τότε…

Ήδη έχω γράψει αρκετά, είναι ο δικός μου τρόπος να θρηνήσω, Κωστή align καλά εκεί πάνω, βρες και τους υπόλοιπους, να προσέχεις τη Μαρία και τα παιδιά…


#2

#3

Αυτό το internet δεν είναι για σένα…

Μία μπάλα. Μία κιμωλία. Μία καλτσοδέτα λάστιχο. Με τη κιμωλία ζωγραφίζαμε το δοκάρι στο σπίτι του Βασίλη στη γωνία της Αχαρνών, το άλλο δοκάρι ήταν το λούκι της ταράτσας, ζωγραφίζαμε και το κάθετο δοκάρι κατά το δοκούν, οι κοντοί εννοείται που καθόντουσαν τέρμα. Από πάνω ήταν, όχι από κάτω ήταν. Τσακωμός. Με την ίδια κιμωλία δίπλα στο ξυλουργείο του Μιχάλη στη Βαλτετσίου στο χαμόσπιτο ζωγραφίζαμε ένα τετράγωνο που ήταν η μπασκέτα. Μέσα ήταν, όχι έξω ήταν. Τσακωμός. Βάρδα μην έπεφτε η μπάλα στο χαμόσπιτο, ποιος θα καβάλαγε τον τοίχο να την μαζέψει. Υπήρχαν και φαντάσματα τότε. Γραμμή πίσω, γραμμή μπροστά. Ίδια κιμωλία, ίδια μπάλα. Βόλευ. Η καλτσοδέτα από το ΣΤΟΠ στη γωνία αγκαλιά με την κολώνα της ΔΕΗ στην άλλη γωνία για φιλέ. Αν πέρναγε αυτοκίνητο, σηκώναμε την καλτσοδέτα να περάσει, ήταν ψηλές οι κεραίες τότε και βρίσκανε στην καλτσοδέτα. Ήταν πίσω απ΄ την γραμμή, ήταν μέσα… τσακωμός. Παγωτά από το ψιλικαντζίδικο, καραμέλες για ρέστα, κρυφτό, κυνηγητό, αγαλματάκια ακούνητα, αμπάριζα, μήλα, κουτσό με τα κορίτσια με την ίδια κιμωλία, ποδήλατα, τέλος εισαγωγής, δεν περιγράφω άλλο…

Κατά το 2.000 Μ.Χ. (Μετά Χριστού) και κάτι ψιλά πριν, με δραχμές φαντάσου, το internet δεν είχε καμία σχέση με το internet σαν ευρεία έννοια που βιώνουμε (βιώνετε) τα τελευταία χρόνια με τις ADSL και τις VDSL και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Τότε μετά βίας λίγοι από μας είχαμε κινητά τηλέφωνα τα οποία φυσικά πλήρωνε ο εργοδότης μας και τσέκαρε τον αναλυτικό λογαριασμό και αναλόγως τρώγαμε την κατσάδα, μετράγαμε τα δωρεάν μηνύματα που στέλναμε στη γκόμενα από το ΝΟΚΙΑ 3210 (αυτό με τη λαβή) σαν κόρη οφθαλμού, μπαίναμε τo βράδυ από το 56άρι modem και βάζαμε ένα μαξιλάρι από πάνω να μην ακούγεται ο ήχος που συνδέεται και στις μία το βράδυ (01.00 ΑΜ) να μπαίνει η μαμά / γιαγιά / μπαμπάς / σκυλάκι κτλ και να τραβάει το φυσάκι γιατί πληρώνουμε τα κέρατα μας στον ΟΤΕ. Ναι, τότε δεν υπήρχε άλλη εταιρεία για σταθερά, μόνο ο ΟΤΕ. Κι αυτός ο ήχος σε κάρφωνε ότι «έμπαινες» στο internet. Ας μην αναφέρουμε τους τότε ιούς σε συστήματα φυσικά Windows 98 με McAfee ή Norton antivirus που σε συνδέανε με Κάϊρο και ερχότανε ο λογαριασμός να πάρεις το παπάκι (17 χρονών μπουμπούκι) και να φύγεις για κανένα τριήμερο. Ούτε στον έλεγχο της 4ης δημοτικού τέτοιο πράμα, κι ας μην γούσταρες την γεωγραφία και τους χάρτες με τα παστέλ.

Όλως τυχαίως, ανακάλυψα το zortal.gr στα σπάργανα τότε (ιστοκάστορα μιλάμε για ποιητική αδεία και βάλε) και μετά από πολλές συγκυρίες, μπύρες και σπόντες έγινα εκδότης άρθρων με password παρακαλώ, εποχή που δεν υπήρχαν πάνω από 200 – 250 σελίδες με μεγάλη αναγνωσιμότητα πανελλαδικά και το zortal ήταν στην πρώτη κατοστάρα. Φυσικά το μαξιλάρι έπεφτε στο modem, δεν υπήρχε ακόμα θύρα Ethernet, και άρχισε η μάχη με τον κώδικα html μπας και στοιχίσουμε τις παραγράφους και τις εικόνες σωστά να μην καβαλάει το κείμενο την φωτογραφία στο άρθρο και τούμπαλιν. «align = center», ακόμα το έχω γραμμένο σε μία κάρτα του Καρασαρδέλη, αφού βαρέθηκε να μου το λέει μέσω chat (irc παρακαλώ, το skype βγήκε όταν είχαν ασπρίσει όλα τα μαλλιά μου, βλέπε παρακάτω) μου το έγραψε σε μία κάρτα όταν βρεθήκαμε από κοντά. Θεσσαλονικιός. Ναι, προς μεγάλη σας έκπληξη βρεθήκαμε από κοντά. Πολλές φορές. Θεσσαλονικιός. Και τα ήπιαμε. Και πήγαμε και Χριστούγεννα στο Λιτόχωρο και γουστάραμε. Ωραίο το Λιτόχωρο χιονισμένο…

Ξέχασα να αναφέρω ότι εγώ είμαι Πειραιώτης και Παναθηναϊκός (έχει σημασία το Παναθηναϊκός, όποιος δεν τινάξει τα μυαλά του στον αέρα και καταφέρει να διαβάσει όλο το σεντόνι θα καταλάβει) και ο Καρασαρδέλης που από ‘δω και στο εξής θα αναφέρεται χάριν συντομίας ιστοκάστορας (από το webmaster, ιστομάστορας και άλλα ακατονόμαστα) ήταν κι είναι ακόμα Θεσσαλονικιός. Καρντάσι, φραπές, μπουγάτσα με όλα τα παράγωγα κτλ κτλ…

Την εποχή εκείνη πληρώναμε 5.000 δραχμές ο κάθε εκδότης τον μήνα για τον server, δεν είχαμε στον ήλιο μπύρα για τον απλούστατο λόγο ότι το internet και το αξιοπρεπές hosting για μία ιστοσελίδα τέτοιας επισκεψιμότητας είχε υψηλό κόστος, ακόμα κι αν οι ταχύτητες ήταν στα 56 ή πιο σωστά στα 36 με το ζόρι, έκοβε και λίγο ταχύτητα το ρημάδι το μαξιλάρι…

Το ζήσαμε και το γλεντήσαμε, κάναμε κάθε χρόνο, καμιά φορά και παραπάνω, γιορτή του zortal και μαζευόμασταν από όλη την Ελλάδα, είχαμε δεν είχαμε, τσοντάραμε και βρισκόμασταν, πιτσιρικάδες τότε για να τα πούμε και να τα πιούμε κι από κοντά, ήταν από τότε απρόσωπο το internet, γι’ αυτό μας ένωνε σε ένα τραπέζι.

Με μία αγκαλιά μπύρες, σφηνάκια και χαβαλέ ερχόμασταν πιο κοντά, χωρίς καλώδια, χωρίς modem, χωρίς align = center, δέκα, δεκαπέντε άτομα, χιλιάδες χιλιόμετρα, εκατοντάδες άρθρα, αγόρια, κοπέλες, μία παρέα. Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, απ’ όλα και για όλους, πάντα γελαστοί και γελασμένοι, όρθιοι και καθιστοί, για μας και στην υγειά μας. 1η γιορτή zortal στα Καμίνια, 2η και 3η στη ξύλινη μπυραρία στη Γλυφάδα, 4η στο Archs στο Περιστέρι… η βαρελίσια μπύρα 500 δραχμές τότε, ήτοι(!!!) 1,50€. Αφού κάνετε την ισοτιμία και πληρώνετε την μπουκαλίσια την μικρή 7€ ήτοι(ήτοι :-ρ) 2.500 δραχμές τότε, κλάψτε και φανταστείτε για τι κρεπάλες μιλάμε, λεφτά υπήρχαν βεβαίως βεβαίως (a.k.a. ΓΑΠ), ολοκαύτωμα…

Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν, αλλά δυστυχώς ότι ανεβαίνει κατεβαίνει και πατινάρει. Ενίοτε σπινιάρει κιόλας. Άλλες φορές απότομα, άλλες φορές με το γάντι, άλλες με το στανιό αλλά πάντα μας παίρνει το ποτάμι, μας παίρνει ο ποταμός. Μεγαλώσαμε, ασπρίσαν τα μαλλιά μας (βλ. παραπάνω skype), κάποιος αρραβωνιάστηκε δις (εξ ‘αμαρτείν έμεινα στα αρχαία κτλ κτλ ), άλλος παντρεύτηκε, άλλος χώρισε, ο ιστοκάστορας και ο υπογράφων βρήκαμε την Μαρία της ζωής μας, η ζωή συνεχίστηκε και το internet ανέβασε ταχύτητα, όπως ανεβάσαμε όλοι μας. Και ηλικία. Και αντοχές.

Αυτό ήταν και το internet που πρόλαβα, που έζησα, που χάρηκα, που γλέντησα, που ήπια, που πλήρωνα και που έσπαγα το μυαλό μου να γράψω πρωτότυπα κείμενα ανά τριήμερο λες κι ήμουν δημοσιογράφος με μπλοκάκι. Παίδευα και το μυαλό μου και πλήρωνα. Και γνώρισα και κόσμο. Γαμώ. Πέρασαν χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι όλα αυτά ήταν ανεκτίμητα, πέρασαν χρόνια για να νοσταλγήσω εκείνες τις εποχές, πέρασαν χρόνια που έχω να μιλήσω με τον ιστοκάστορα στο τηλέφωνο, δωρεάν vodafone, δωρεάν σταθερά, facebook, skype, όλα κι όλα 20 φωτογραφίες αλλαγή στο facebook, λες κι αλλάζουμε χαρτάκια στο διάλειμμα, αυτό που κάθεται όρθιο κερδίζει τα υπόλοιπα…

Και ελθέτω ADSL. 1 ΜΒ, δώρο αναβάθμιση στα 2, μετά 4, μετά 24!. Tellas το μεγαλείο σου, έξι μήνες χωρίς σταθερό και internet, να πληρώνω και τα πάγια για 4ΜΒ, εργένης γαρ… Μιλάμε για τρελές ταχύτητες, σιγά μην περιμένεις το napster που έχει κολλήσει στο 94% το Billie Jean 12’’ από τον Γενάρη και πλησιάζουν κούλουμα, όλα βαίνουν καλώς. Έχουμε ταχύτητα, youtube, facebook, instagram, linkedinn, skype κι όλα αυτά από το tablet, το κινητό και το σπίτι. Ω, μακάριοι…

Είμαστε όλοι διαφορετικοί, άλλες ομάδες, άλλες γειτονιές, άλλες μανάδες, άλλες παρέες, άλλα σχολεία, άλλες πλατείες, άλλα αγαλματάκια ακούνητα κι αμίλητα, δεν παύει όμως να κάνουμε παρέα μερικοί από μας κι εκτός internet, για χάρη συντομίας από ‘δω και στο εξής «ρημάδι»…

Περσινό κείμενο που είχα στείλει στον Κώστα, υπόσχομαι να το συνεχίσω…


#4


#5

Συνέχισε το, σε παρακαλώ! Κερνάω όσες amstel χρειάζεσαι! :grin:

Ή ξύλινη μπυραρία btw λεγόταν sassex. Κι ας μην ξεχνάμε τις συναντήσεις στην ροζαλια (που απορώ πως μας ανεχοντουσαν), και την καλλιπατειρα, που μια φορά είχαμε κλείσει όλο τον πάνω όροφο!!!

Αυτός ο ήχος του Modem, τι άγχος πραγματικά!!! Αχχχχχχ… Ημουν νια και γέρασες Κώστα :stuck_out_tongue:!!!


#6

ΦΡΟΥΡΑ ΦΡΟΥΡΑΑ ΦΡΟΥΡΑΑΑ…ας την μαζέψει επιτέλους καποιος


#7

…τρώει και την δική μας μεριδα


#8

:flushed::flushed::flushed:


#9

:crazy_face::crazy_face::crazy_face:… 10


#10

Εσεις γερασατε λεμε, νιος ειμαι, κρυα νερα κτλ κτλ…


#11

Που θα λεγε και ο άλλος ο Κώστας…Ο Βουτσας


#12

Η Ροζαλία και η Καλλιπάτειρα, είναι μαγαζιά φίλων (αδέλφια), τα οποία άλλο που δεν ήθελαν!!! Πίστεψέ με το είχαν χαρεί, όσο δεν φαντάζεσαι!